Πύρρος – Ο Βασιλιάς της Ηπείρου

Την εποχή που όλη η Ελλάδα δοκιμάζονταν σκληρά απο τις φιλοδοξίες των απόγονων του Μ.Αλεξάνδρου, γράφτηκαν οι χρυσές σελίδες στην ιστορία της Ηπείρου, όταν και βασίλεψε ο Πύρρος .Ήταν διάδοχος της
βασιλικής δυναστείας των Μολοσσών που είχαν καταγωγή από τον Τριπτόλεμο, τον γιό του Θεικού Αχιλλέα.

Ο βασιλιάς της Ηπείρου.

Γεννήθηκε το 319, εφτά χρόνια μετά το θάνατο του Μ.Αλεξάνδρου, ο οποίος ήταν πρώτος ξάδερφος του. Οι ομοιότητες ανάμμεσα στους δύο άντρες ήτανε πολλές. Γεννημένοι στρατηλάτες και αρχηγοί, με τρομερή θέληση και αποφασιστικότητα ,προσπάθησαν να δημιουργήσουν τεράστια κράτη κάτω απο την επιρροή τους. Ο Αλέξανδρος τα κατάφερε, ο Πύρρος όμως δεν είχε την ίδια τύχη.

Το όνομά του έχει μείνει κυρίως στην ιστορία χάρη στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ιταλική χερσόνησο. Μαζί με τον Καρχηδόνιο Αννίβα, θεωρούνται οι πιο σημαντικοί εχθροί που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ρωμαική αυτοκρατορία. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα στράφηκε εναντίον των Μακεδόνων αρχικά που τους νίκησε στον Αώο και μετά κατά της Σπάρτης την οποία πολιόρκησε.

Ο Πύρρος αναμόρφωσε την περιοχή της Ηπείρου που ως τότε ήταν χωρίς πλούτο και κάπως πίσω σε πολιτιστικό επίπεδο. Αν και μιλούσαν την Δωρική διάλεκτο όπως και όλοι οι Έλληνες, αν και πιστεύανε στους ίδιους θεούς,τους θεωρούσαν βάρβαρους. Έτσι,ασχολήθηκε με το να την αναμορφώσει πολιτιστικά στολίζοντας με αγάλματα τις πόλεις, κάνοντας πολλά έργα και ιδρύοντας νέες σύγχρονες πόλεις. Μετέφερε τη πρωτεύουσα του κράτους του στην Αμβρακία, οικοδόμησε ναούς, θέατρα όπως του μαντείου της Δωδώνης και μνημεία και έκανε την Ήπειρο μια πόλη που τίποτα δεν είχε να ζηλέψει απο τις άλλες μεγάλες Ελληνικές πόλεις-κράτη.

Ο Πύρρος δεν νικήθηκε ποτέ σε μάχη σώμα με σώμα και νικήθηκε απο ένα κεραμίδι που του πέταξε μια Αργίτισσα γριά την ώρα που ο Πύρρος ετοιμαζόταν να σκοτώσει το γιό της. Το χτύπημα ήταν δυνατό και ο Πύρρος λιποθύμησε. Τότε ένας αντίπαλος στρατιώτης,ο Ζώπηρος τον αναγνώρισε και τον αποκεφάλισε. Ο θάνατός του το 272 π.Χ, αποτέλεσε και το τέλος της ένδοξης εποχής για την Ήπειρο. Μέχρι την εποχή του δεσποτάτου της Ηπείρου, μένει αφανής και ασήμαντη όπως ήταν όταν την παρέλαβε.